وقتی مُردم

وقتی بمیرم آدما با بوی عود و کتاب و رنگ سبز یاد من میوفتن.

با اینکه یهویی آدما رو بقل میکنم..وقتی نباشم منو با جورابای بلند رنگی رنگی تصور میکنن

منو با چایی..با نون خامه ای

با اسکار وایلد و شکسپیر..با رامونا..با بورلی کلی یری

با انیمیشن..با فیلم..و از همه بیشتر فیلم زندگی شگفت انگیز آملی پولان ک ب عالم و ادم پیشنهادش کردم

منو با موسیقی دریاچه قو..منو با علی زندوکیلی و مهدی یراحی..منو با گروه کویین و اهنگ hallelujah شرک..با خال پایین چشم

با کشتی گرفتن..با دریا..با لالایی خوندن برای کسی ک میخاد بخوابه و خوابش نمیبره

منو با ادا در اوردن پشت معلما

منو با خواب سر کلاس..منو با جر و بحث..یاد میکنن

منو با ایموجی پوکر فیس و پیچوندن کلاسا

منو با ضد مد بودن

منو با وقتی ک میترسم و زبونم بند میاد

منو با تو فکر رفتن و حرف نزدن

منو با صدای زنگ بلند و ب قول بقیه ترسناک گوشیم..ک اهنگ فندق شکنه

منو با چیپس ماست و خیار و سینمای سه شنبه ها

منو با قلک

منو با رقص وسط خیابون

منو با شلنگ و تخته انداختن

منو با کافه دورهمی

منو با کانون پرورش فکری

منو با تنهایی

و امیدوارم منو با خنده ب یاد بیارن

پ.ن:حال بد و تکلیف ناروشن..و در انتظار برگشتن رفیق از سفر